31-01-08

Woensdag 23 januari 2008.

Gisteren heb ik de bloglezer laten staan in de ontvangstruimte van het klooster in Leffe. Ik ben doorgegaan ( met een hartelijke picnic en Nieuw Testament) naar Dinant en ben er op hotel gegaan. Van moeten want ik moet toch ergens slapen en bij gebrek aan brave ziel die me te slapen legt …
LucdoucheDinant

Hi-techdouche in Dinant.  Er is ook nog een klassieke douchekop aan, dus moet ik zien uit te vinden waar die spuitkoppen voor dienen.  Of waar ze op gericht zijn.  En goed opletten om de kraan langs de juiste kant open te draaien, minstens er niet meteen voor of onder te gaan staan.

foto 2618 : Dinant. 
 

22:14 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-01-08

Dinsdag 22 januari 2008.

LucNamen

Ik laat een zonovergoten Namen achter me.

De GR volgen gaat niet doorgaan. Het is een slinger- en sinkelweg, die ik dan moet volgen en daar zie ik het nut niet van in. Vooral niet omdat het geen klein beetje overdreven is. Namen – Dinant is 28 km volgens de wegwijzer hier ter plaatse, en 51 km langs de GR. Net niet het dubbele en dat is me wat te veel van het goede.
LucpaardDinant

Onderweg naar Dinant krijg ik een geniaal plan : ik pak het paard en laat het de caravan voorttrekken.  Dan moet ik zelf niet meer stappen en moet ik nooit meer zoeken naar slaapplaats !

Ik volg de Maas stroomopwaarts en beland in Leffe. Ja, het Leffe van het bier. Er is daar een abdij en daar zouden pelgrims kunnen slapen.
Dat hebben twee fietsers me verteld, Los van elkaar. Twee gewezen pelgrims, de één in 1994, de ander in 2007.
In de abdij is er geen plaats meer voor me. Of ik een picnic wil? Die kan ik wel krijgen. Doe maar, graag.
LucLeffe

's Avonds in Leffe.  Niet bellen graag tussen kwart na zes en zeven wegens officie.  Dan maar een foto nemen.

Het wordt me allemaal even te veel. Ik haal gemiddeld 3 km per uur.en dan nog eens sukkelen met slaapplaats. Maar toch weet ik niet goed wat ik ervan moet denken.
LuconderwegLeffe

Is het nog ver ?! Ik bedoel : Is het hier niet schoon ?

Een jonge seminarist komt kijken en we raken aan de praat. Veel goede ontmoetingen onderweg poneert hij. Ook slechte zeg ik en ik vertel hem van de deken. En meteen ook dat hij bijna een pak slaag van me gekregen had, maar dat ik ingezien heb dat het toch niets zou uithalen.
Of ik een Bijbel of Nieuw Testament mee heb, vraagt hij. Nee. Wel, dan krijg ik één van hem. Hij moet even denken over waar hij er één haalt. Boven? Nee, en daar? Ook niet .
Wel, dan geeft hij zijn Nieuwe Testament. Een deel van de prentjes die erin zitten , wil hij wel houden. Een reliek van Moeder Thérèsa mag ik hebben.
Mijn favoriete passage is Lucas 24.13-32, het verhaal van de Emmaüsgangers.

21:08 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-01-08

Maandag 21 januari 2008.

Maandag 21 januari 2008.
Rustdag in Namen na de lange stapdag van gisteren. Acht uur ononderbroken slaap en een warme douche en ik voel me als herboren.
Even in Namen rondgaan en ik zie een pak plaatsen waar ik een stempel kan halen: musea, provinciehuis, politiekantoor, toeristische dienst, maar ik ga – het is toch in Namen voor iets – naar het bisschoppelijk paleis aan de regel. Een kannunik geeft me een stempel en wenst me veel geluk. De man heeft het zichtbaar erg druk en ik denk aan de deken van gisteren.

Op de keper beschouwd ben ik waar ik wou zijn, zonder veel pijn of miserie, weliswaar een hoop geld lichter, maar dat is het. En of ik nu kwaad of triest ben, de deken heeft er geen last van. van die toek op zijn bakkes misschien wel, maar voor hetzelfde geld geeft zo’n geestelijke meer slaag dan hij krijgt. Daar zou ik dan weer meer last van hebben …
Allez, uit puur opportunistische overwegingen, bij wijze van spreken,  ik ga niemand bij macht en ontij aanpakken. Maar dat het instituut kerk ook eens nadenkt.
Lucrust

Pelgrim in volle uitrustactie. 

17:40 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-08

Zondag 20 januari 2008.

Amai mijn voeten! Letterlijk en figuurlijk. Vandaag een ferm stuk gestapt en het was niet van echt willen. Het stuk Hoegaarden – Eghezée ging goed, alleen kwam ik heel weinig mensen tegen. Ik heb de Ravel 2 gevolgd, een fiets- en wandelpad, maar veel volk zag ik er niet.
Eghezée, zoeken naar slaapplaats. Naar de pastoor. Onvindbaar. Naar de pastorie. Pastoor? Naar Canada. Slapen? Bij de deken in Leuze, een 4 km.
Naar Leuze en wat zoeken achter de deken. Weg, maar komt voor de mis van half 7. Ah, dus anderhalf uur gewacht.
De deken heeft géén slaapplaats en die van de pastorie daar doet dat elke keer weer! En waarom niet? De vlotte man weet even niet wat zeggen en dan heeft hij maar één bed. De pastorij is er niet op ingericht. Zelfs om zijn ouders bij hem te krijgen, gaat hij moeten laten verbouwen. En ja, in de verre toekomst ook eens voor pelgrims. Maar nu niet! Nu moet ik maar naar Namen, naar het seminarie. Ik moet maar autostop doen. Ah, of ik doe alles te voet?  Dan moet ik zeker weg, dat ik er ben voordat ze sluiten!
Ik ben er triestig van. Dat is dan deken!  Twee smeerlapkens bij elkaar zijn het, die van de pastorie die altijd mensen naar daar stuurt en de deken ook .
Ik heb altijd veel respect gehad voor geestelijken, maar als ik er nu één tegen kom in de  donker, dan krijgt hij een toek op zijn bakkes. De mens kan er wel niks aan doen, maar hij moet het maar doorgeven aan zijn instituut.
Ja, nu ben ik boos, maar toch vooral heel triest.
Leuze uit, Cognelée, Verdrin, Bouge … Een eindeloze steenweg. Geen café, zelfs geen kapelleke van Maria de Plezante.

Een snackbar, veel volk, en ik ga wat eten. Een man komt me zeggen dat hij me gezien heeft op de Ravel, hij fietste me voorbij toen ik onder een brug zat. Hij was in het geel en of ik wat van hem drink? Fanta. Maar ja ik herinner me hem! Hij reed goed door! Het is gelogen, ik herinner me hem dus niet, maar ik wil hem ook het plezier doen van herkend te worden. En ik weet wat toeristen graag horen willen. We praten wat over ik naar Compostela en als hij weggaat met vrouw en zoon, zet hij nog een blikje Fanta voor mijn neus. Bedankt!
Verder naar Namen en om 5 over 10 ‘s avonds zie ik een bord met de gestileerde Sint-Jacobsschelp en verwijzing naar Europees cultureel ding. Ik wil een foto nemen, maar de flits gaat niet. Het is net te klaar om af te gaan en de foto is te donker.

Ik ben te moe om blij te zijn, en ook te triest met die deken.
Verder naar Namen en waar is hir een goedkoop hotel? Het, Ibis zegt iemand, maar het is niet echt goedkoop. Ach Ibis is goed.
Om iets na elf zit ik op mijn kamer, meteen voor twee nachten. Kwestie van te zien dat ik morgen kan recupereren.

13:02 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-01-08

Zaterdag 19 januari 2008.

Om negen uur vertrokken uit Leuven en iets na zevenen Hoegaarden binnen. Heel de dag slecht weer, zwaar bewolkt, motregen en heel veel wind. Ik heb geluk want altijd wind van achter of van rechts. Ik merk dat er hier nog pilgrims geweest zijn, want de mensen steken ook vaak hun duim op als ze gegroet hebben. Je moet weten dat ik ieder groet die ik tegen kom, inclusief aankomende wagens.
In Hoegaarden komen regelmatig pelgrims hoor ik, en zo vind ik mijn slaapplaats, in het jeugdhuis. Anderen slapen ergens via de mensen van de parochie leer ik hier nog. In het jeugdhuis, Paenhuys heet het, heb ik een oude zetel, een douche en een chauffage. Meer moet dat niet zijn, en ik lig te slapen voor negen uur.

16:58 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-01-08

Vrijdag 18 januari 2008.

Vroeger dan ik tegen een aantal mensen gezegd heb, ben ik verder gegaan.
De dag maakt zoveel niet uit dat ik verder ben wel.

Het doet deugd om verder te zijn, om even op de baan te zijn, ook is het dan zo vlakbij huis.

In Leuven heb ik een lang en diepgaand gesprek met een geode vriend en gewezen pelgrim.
Helaas liep ik daardoor de man mis die me te slapen ging leggen en ga ik op hotel.
Het moet een raar zicht zijn, een man met fluo broek en fluo hesje, rugzak en pelgrims staf en – hoed zien inchecken in een hotel, maar het is te laat om capriolen uit te halen om een slaapplaats te vinden.

10:30 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-01-08

Dinsdag 15 januari 2008.

Stormweer en dus ideaal weer om te oefenen.  

Niet zo ver van huis stap ik een café binnen.  Het is een beetje een volkscafé, en er is maar een paar man : twee aan de toog en aan een tafeltje vier kaarters.  Ik groet iedereen en zet me aan de toog.  Verveeld vraagt de bazin wat ik wil.
De twee mannen naast me zijn in een discussie verwikkeld en op een zeker moment spreekt de één me aan : “Zeg meneer, ge ziet gij er ne wandelaar uit, ge gaat gij dat weten.”
”Ah ?”
”Ja”, zegt de ander, “blaren, moet ge die opensteken of juist toe laten ?
”Ow,” zeg ik, en ik wil eigenlijk tijd winnen, want ik weet het zelf ook niet goed.
”Allez,” zegt de man die me aangesproken heeft, “Ge moet die opensteken, dat weet toch het kleinste kind !”
Hij vertelt het verhaal van een kameraad van hem die dat niet gedaan had en die daardoor een bloedvergiftiging had opgelopen en daardoor op den duur zijn teen verloren had.  
De man geeft de bazin een teken om ons alledrie nog iets te geven.  
”Zever !”, zegt zijn toogmaat, “Dat is allemaal nog niets vergeleken met wat den anderen daar voorgehad heeft.”  
Er volgt een nog straffer verhaal over een andere man, die een blaar aan zijn voet wél opengestoken had en op den duur zijn voet verloren was.
Nu geeft zijn maat de bazin een teken om ons alledrie nog iets te geven.  
”Allez gij,” zeg ik, en ik heb het idee dat er van mij een goede uitleg en vooral uitsluitsel verwacht wordt.  
Ik neem een ferme slok van mijn pint en steek van wal : “Zeg, maar dat is nog niets ! Kennen jullie die van daar in de verkaveling ?”
Ze kijken me allebei vragend aan.
”Zijn vader is daar die van dinge…”
Eén van de mannen schijnt te begrijpen wie ik bedoel.  
Als hij het weet, is het goed, want ik weet het zelf niet, maar wat zegt een mens aan de toog allemaal natuurlijk…
Zijn maat weet niet het ook niet, maar hij heeft wel een idee : “En zijn moeder, is die dat daar van … euh, dinges daar ?”
”Ja !”, zeggen we met twee tegelijk, “dat is hem.”
Nu is het mijn beurt en ik doe de bazin teken om ons alledrie ook nog iets te geven.
”Awel hé,” ga ik voort, “die heeft ook eens blaren gehad en uiteindelijk hebben ze die zijn been moeten afzetten !”
Ongeloof alom.  “Die van dinges daar ?!” vraagt de één.  
”Ja,” beaamt de ander, “Die heeft ook nog gesukkeld met zijn schouder.  Allez, dat denk ik toch.”
”Die ging toch daarvoor naar Leuven ?”
”Nee gij, naar Pellenberg ! Die moest daar mee naar Pellenberg.”
Het is me duidelijk dat de mannen van mij geen uitsluitsel meer verwachten over blaren doorprikken of niet en ik vraag de bazin hoeveel ik moet.
Ze kijkt me licht geamuseerd aan : “Zeg eerst eens wat je nu best doet met blaren.”
”Oh, ik weet alleen wat ik doe.  Ik laat ze dicht zolang ik moet stappen en daarna doorprik ik ze met een naald met een draad aan.  Ik laat dan de draad zitten zodat tegen ’s morgens het goed uitgedroogd is en als ik dan moet stappen, overplak ik de plek met een heel dunne tape, flexifix, die een tweede huid vormt.  En hoeveel moet ik u ?”
”Niets, ik ben blij dat ik eens iemand geen toogpraat hoor verkopen.”

13:20 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-01-08

Zondag 13 januari 2008.

Vanavond ben ik weer aan het inlopen om binnenkort verder te gaan.  Er staat tien kilometer op het menu en het was er niet van gekomen om overdag te vertrekken.  Geen probleem, ik trek dus mijn fluogerief aan en stap langs een goed verlichte baan.  
Op ongeveer zes kilometer passeer ik een taverne-restaurant.  Een man zit door het raam naar buiten te kijken en merkt me op.  Ik glimlacht en hef mijn hand op ter begroeting.  De man glimlacht op zijn beurt en hief ook zijn hand op.  Vervolgens kijkt het hele etablissement naar de man, waarop hij naar buiten wijst.  En dan zie ik het hele etablissement op hun beurt naar buiten kijken…  Ik glimlach, wuif en moet me inhouden om niet binnen te gaan.  Nu eerst de kilometers, de avonturen komen later wel.

13:29 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-01-08

Woensdag 9 januari 2008.

Nu mijn hielen in orde zijn, krijg ik regelmatig de vraag wanneer ik opnieuw verder ga.  Wel, ik heb een datum in mijn hoofd, maar ik ga hem nog niet luidop zeggen.  Het is binnen afzienbare tijd, meer zeg ik niet.

18:11 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dinsdag 8 januari 2008.

Zoals jullie allemaal kunnen lezen, is er een herontdekking bezig van oude pelgrimswegen.  Wie tijd en zin heeft, graag eens buiten is en wil deelnemen aan iets speciaals, ga gerust eens je licht opsteken !

00:56 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-01-08

Zondag 6 januari 2008.

Op deze Driekoningen ben ik naar de Byzantijnse mis in het klooster van Chevetogne geweest.  Het is een wat bevreemdende ervaring, een mis in andere talen (het kerkslavisch en het Grieks, met af en toe ook wat Frans en zelfs Duits bij het evangelie en de preek) volgens een onbekend stramien.  

Het is een leuke ervaring en het laat zich een beetje als volgt omschrijven : priesters komen binnen, gaan naar het altaar met zijbeuken die allemaal afgesloten zijn van het volk met houten panelen (de zijbeuken) en gordijnen (het altaar).  Er wordt gezongen, gebeden, bewierrookt, een aantal van de pastoors komen buiten, steken kaarsen aan, gaan terug binnen, komen weer buiten, bewieroken de gelovigen en de pastoors weer binnen.  Meestal zijn de gordijnen open, maar af en toe gaan ze dicht, en er lopen soms ook pastoors binnen en buiten de ruimte waarin ze zich bevinden.  Een kruis slaan doe je blijkbaar drie keer en tussen elke keer buig je ver voorover en tijdens de viering worden er nogal wat kruistekens gemaakt en wordt er ook meermaals rechtgestaan.  

Het duurde zo’n drie uur en veel mensen komen binnen als de viering al begonnen is en aarzelen niet om eens rond te lopen om een kaars te laten branden of even de benen te strekken.  Zelfs kloosterlingen doen dat.  

Ik heb er gemengde gevoelens bij.  Eerst en vooral ontzag voor wat er daar allemaal aan het altaar gebeurt; het ontoegankelijke (met de taal en het uit het zicht) maakt dat het allemaal wat mystiek wordt.  Ook een gevoel van overbodigheid en nietigheid, alsof alles daar gewoon gebeurt zoals het altijd gebeurd is en altijd zal gebeuren.  Een gevoel van nietigheid, maar ook van… verlatenheid.  Hoe kan ik immers deel uitmaken van wat er zich daar allemaal afspeelt als ik er niets van snap ?!

21:01 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-01-08

Donderdag 3 januari 2008.

Het zijn drukke nieuwjaarsdagen geweest, en ik ben blij dat ik opnieuw kan beginnen inlopen.  Niet om de extra feestkilo’s er af te krijgen, maar omdat de weg harder lonkt dan ooit hiervoor.  Wat extra lichaamsvet kan geen kwaad, het houdt immers warm.  

Mijn hielen zijn dus in orde en ik ga binnenkort verder, maar veel lichter.  Ik had me zwaar geladen en beladen door naar goede raad te luisteren.  Ondertussen ben ik een pak wijzer geworden : beewegen mag zwaar zijn door je hart en je gemoed, maar zeker niet door je rugzak.

18:43 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-01-08

Dinsdag 1 januari 2008.

Mijn beste wensen aan iedereen.  Dat jullie geluk mogen vinden in wat jullie doen en in wie of wat jullie ontmoeten, hier of onderweg. 

08:14 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-01-08

Maandag 31 december 2007.

Oudejaarsavond en om middernacht, een hoop geroep.  Veel keer drie kussen, een pak stevige handdrukken en een hoop standaard wensen.  Gsm’s klingelen, rinkelen en al die andere dingen dat ringtones allemaal doen…  Een hoop sms’en en mensen die mekaar van alles op afstand willen wensen.  

Niet lang na middernacht gaat het hele gezelschap slapen en in de verte schiet iemand zijn laatste vuurpijlen af.  Voor mij is ook een bed voorzien, maar ik ga naar huis.  Het voluptueuze ontbijt morgenvroeg, hoe aanlokkelijk ook, kan me niet overtuigen.  Er zijn te veel plaatsen waar ik nieuwjaar moet gaan wensen en met vannacht naar huis te gaan, win ik een paar uur.  

Eens in mijn bed kan ik de slaap moeilijk vatten.  Verder met beewegen, het gaat zwaar worden, ik weet het, zeker met mijn hielen, maar het is wat ik moét doen.

19:47 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |