30-12-07

Woensdag 26 december 2007.

Even een luchtig tussendoortje :

Uitgebracht december 1984, zelf meegemaakt in 1996 en sedert 2005 een verplicht nummertje meezingen op kantoor : http://www.youtube.com/watch?v=hUJeUAmfr6w !

13:59 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-12-07

Kerstmis 2007.

Kerstmis heeft voor mij altijd meer belofte ingehouden voor de toekomst dan nieuwjaar, en dit jaar is daarop geen uitzondering.  De donkerste periode van het jaar ligt achter ons, en er is ons opnieuw het Kindeke geboren.  

Na een stemmige nachtmis kruip ik mijn bed in en ’s middags ga ik naar het familiefeest.  Heel gezellig, en meer moet dat niet zijn.  

Langs de ene kant zou ik wel verder willen kunnen gaan zijn, dus zonder hier thuis mijn hielen te moeten laten oplappen, maar langs de andere kant : het is wel fijn om met een dag als vandaag thuis te zijn.  

Zeg, en eer ik het vergeet : allemaal een zalig Kerstmis !

23:25 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-12-07

Maandag 24 december 2007.

Het is voorkerstdag en ik vraag me af of het met de kerstdagen een goed moment is om als pelgrim ergens aan te gaan kloppen.  Eigenlijk zou dat altijd het geval moeten zijn, maar zo eenvoudig is het niet altijd. 

Destijds was er geen plaats in de herberg omdat er volk slaapplaats nodig had voor een volkstelling. 

En nu heeft er volk plaats nodig omdat ze geen bob hebben en een glaasje te veel gedronken hebben.  Of omdat het slecht weer is en het morgen misschien beter weer gaat zijn.  En dan kan er nog eentje gedronken worden.  Of omdat moe zo ver nog met de auto rijden levensgevaarlijk is. 

Zou er nu plaats zijn voor een brave man met zijn zwangere vrouw op een ezel ? Maar vooral : is er plaats voor Christus Jezus in ons hart ?

19:47 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-12-07

Zondag 23 december 2007.

Vandaag een keer niet gluren bij de buren, maar een dvd bekeken die een Franse correspondente me bezorgd heeft : “Saint Jacques… La Mecque”.

Het verhaal is simpel : twee broers en een zus krijgen de erfenis van hun moeder pas als ze tesamen van le Puy-en-Velay naar Santiago de Compostela gaan. De drie komen schieten totaal niet met mekaar op, maar besluiten – omwille van het geld – toch maar te gaan. Ze sluiten aan bij een groepje van vijf mensen onder leiding van een gids. Bij die vijf anderen zijn twee moslims, waarvan er één een beetje simpel is en denk dat ze naar Mekka gaan. Zijn neef heeft hem dat wijsgemaakt om een schoolvriendinnetje zijn liefde te kunnen verklaren. Elk van de personages heeft zijn eigen reden om de tocht te doen (geen van hen is echt bedevaarder) en zal ook (misschien zelfs vooral) een innerlijke tocht maken. Het hele verhaal is gekruid met kleine anekdotes die te vinden zijn op de blogs en de reisverhalen van pelgrims en de innerlijke reis zal veel belangrijker blijken dan het bereiken van Compostela. De verfilming is mooi en kleurig, zeker de droomscènes, het Frans soms moeilijk verstaanbaar (wat evenwel nooit stoort) en om niets te missen : “kiffer” is “graag zien, houden van”, en “meuf” is “meisje, vrouw”.De film is zeker een aanrader.

21:24 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-07

Donderdag 20 december 2007.

Een gezonde mens wil honderd dingen, een zieke mens maar één, las ik ergens.  

Een mooie gedachte, maar ze gaat voorbij aan het feit dat een zieke mens, als hij zijn ene ding heeft, opnieuw honderd dingen wil.  Of is het maar een gedachte die opgaat zolang we honderd dingen willen ?

De feestdagen staan voor de deur en ik heb de moeilijke beslissing genomen om te wachten tot na Nieuwjaar om te vertrekken.  Mijn hielen genezen weliswaar goed, maar ze zijn nog niet helemaal in orde.  En eerlijk gezegd ga ik ook opnieuw een paar dagen nodig hebben om ingestapt te raken.

20:54 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Woensdag 19 december 2007.

Het is niet simpel om hier altijd thuis te zitten, te moéten zitten, en de wereld aan het raam zien voorbij gaan.  En tegelijk prijs ik me gelukkig, want ik weet dat ik binnen een paar dagen weer buiten kan.  

Er zijn zoveel mensen die net als ik thuis zitten, of binnen, in een ziekenhuis of in een , bejaardentehuis bijvoorbeeld, maar die binnen een paar dagen niet opnieuw buiten kunnen.  Waar zijn die mensen de hele dag mee bezig ?

10:53 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-12-07

Maandag 17 december 2007.

Lucsok171207

13:51 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-07

Zaterdag 15 december 2007.

Lezer Frank stelt me de vraag of ik me goed voorbereid heb en of ik met goede schoenen onderweg was.  

Logische vragen, want na een paar dagen stappen al je moeten laten oplappen, is niet veelbelovend.  En, laat ons eerlijk zijn, het doet vragen rijzen over de voorbereiding.  

Wat is er misgelopen bij de voorbereiding ?

Heb ik me genoeg voorbereid ? Wat is genoeg ? Ik had het plan opgevat om de eerste dagen kleine afstanden te doen, genoeg om al stappend goed getraind te raken.  Het geplande reisschema laat anders vermoeden, maar daarvan wist ik dat ik het toch niet ging houden.  Dat kon ik hier natuurlijk niet op de blog zetten, maar zou gebleken zijn uit het verschil tussen geplande en effectieve route.  

Te zware rugzak ? Hoeveel hij juist weegt, weet ik niet.  Hij is veel en veel te zwaar.  En ik vrees dat ik te veel naar goede raad geluisterd heb en me daardoor overladen heb.  Goede raad weegt immers niets, vooral niet als een ander het moet dragen.  

Goede schoenen ? Ja.  Vraag me niet naar merk, want iedereen verkiest het zijne.  

Genoeg ingedragen ? Tja, laat me een wedervraag stellen : wanneer zijn schoenen genoeg ingedragen ?

Ik kan het voor hebben dat ik met schoenen die half van mijn voeten vallen, nog blaren heb.  Ter voorbereiding heb ik alles van blaren laten vereelten.  Het gevolg is nu wel dat ik naar de smid moet in plaats van naar de pedicure.

Gevoelige voeten ? Niet bijzonder.  Gevoelige hielen ? Tot nu toe nog nooit last van gehad.  

De juiste sokken gedragen ? En met talkpoeder ? Wel, speciale anti-blarensokken, geen talkpoeder.  Zou dat het verschil gemaakt hebben ? Het zou me verbazen.  

Waaraan ligt het dan dat mijn hielen open liggen ? Wel, ik weet het niet.  Ik vermoed een combinatie van te zware rugzak, toch nog niet genoeg ingelopen schoenen en een te grote inspanning.  Overmoedige pech ?

21:51 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-12-07

Vrijdag 14 december 2007.

Iemand raadde me aan van een kaars te laten branden voor mijn hielen, om God een snelle genezing te vragen.  
Hij heeft me al de dokter, de verpleegkundige en de apotheker aan de hand gedaan dus ik opperde dat Hij het misschien druk zou hebben voor de rest, met de feestdagen die er aan komen.  
”Hij zal ook wat tijd maken voor jou hoor, Hij heeft het trouwens altijd druk, feestdagen of niet.”
”Ik dacht net dat Hij me hier thuis gestoken had, omdat Hij het druk had met andere dingen, denkende van : de Luc thuis, dan moet Ik daar even niet naar zien, dan trekt die zijn plan wel.”
”Ik denk eerder dat Hij net heel veel tijd maakt voor jou.  Hij zet je thuis om na te denken.”

Er staat nu een grote kaars te branden.

19:51 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-12-07

Donderdag 13 december 2007.

Overmorgen moet ik naar de begrafenis van de vader van een vriend sedert jaren.  

Gisteren belde ik hem om hem te condoleren.  Hij was verbaasd dat ik thuis was, maar hij was wel blij dat ik er zaterdag bij zou zijn.

23:45 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-07

Woensdag 12 december 2007.

Terug naar de dokter geweest en het is beter.  Verder stappen zit er voorlopig nog niet in, mijn hielen hebben meer tijd nodig om te genezen.

Iemand vroeg me om foto’s om de blog te zetten, maar dat ga ik toch maar niet doen.  Wie wil weten hoe het er uit ziet, kan altijd eens zoeken achter foto’s : decubitus in de tweede en derde graad.  Voor diegene die het liever leest: het ziet er uit als slechte biefstuk.  

Het betekent evenwel niet dat ik mijn beeweg opgeef, verre van.  Zodra mijn hielen terug in orde zijn, ben ik verder.

17:47 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-12-07

Maandag 10 december 2007.

Beste Jos,

Je uitgebreide reacties doen me elke keer veel plezier.  

De Camino del Norte is inderdaad de natste route, en de reden dat Noord-Spanje groen is, is net die winterse neerslag.  

Zeker in de winter is het daarom voor de pelgrim naar het weerbericht luisteren of kijken.  Niet alleen in Spanje, maar ook in Frankrijk, want daar zitten ook zware en moeilijke stukken tussen.  

Mijn Spaans beperkt zich tot de basiswoorden : eten, drinken, slapen, pelgrim, kou, regen, sneeuw en hagel.  Ze schrijven kan ik niet eens, en de uitspraak zal ik wel leren onderweg.  

In zekere zin zou je kunnen denken dat mijn enthousiasme overmoed is, maar niets is minder waar.  Ik ben me heel goed bewust van de moeilijkheden die me te wachten staan en ook van de moeilijkheden die ik me nu al op de hals gehaald heb.  

Mijn hielen hebben rust en verzorging nodig.  Overmorgen moet ik terug naar de dokter en ik weet nu al dat ik er donderdag nog niet weg mee ben.  

En ik weet ook dat als ik ze nu niet goed verzorg, ik er nog heel lang mee ga sukkelen.  

Het enthousiasme dat je zag was, als ik het mag zeggen, niet zozeer enthousiasme, als wel blijdschap dat ik op de baan mocht (en mag) zijn.  Daar kunnen mijn hielen geen afbreuk aan doen.

Ik ga immers niet zomaar naar Santiago de Compostela, het is in feite een beeweg.  Voor mij is dat stilstaan bij wat er verkeerd gelopen is en daarvoor boete doen, tegelijk ook dankbaar zijn voor wat goed gegaan is…  nader tot God en mezelf komen…

Tegelijk ben ik me er enorm van bewust dat iedereen zijn eigen redenen heeft om te gaan; ongetwijfeld zoveel redenen als gaanders…

Tot snel, medepelgrim !

Luc, pelgrim bij de gratie Gods

23:10 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-12-07

Zondag 9 december 2007.

Mijn hielen liggen open en ik heb, hoe raar ook, meer last nu dan toen ik stapte.  

Eén van de mensen die ik op die paar dagen onderweg ben tegengekomen, is Jos en ik ga er van profiteren om de sites waar hij me over gesproken heeft, eens te gaan bekijken : www.magmanet.be en www.timotheus.org.

21:41 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-12-07

Vrijdag 7 december 2007.

Hielencontrole… beter maar nog bijlange niet genezen.  Ik ben een tweede dag op rij verstandig geweest en heb de dokter opgezocht.  

Zalf er op, verband er over en niet stappen met schoenen voorlopig, woensdag terug laten zien.  

Het is een serieuze teleurstelling, maar ik kan me beter nu laten oplappen, dan onderweg te moeten opgeven.

17:55 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Donderdag 6 december 2007

Wakker worden, hielen die aan de slaapzak plakken, opstaan, water drinken en wateren.  Eén keer, twee keer, ik weet niet hoeveel keer.  

Om half acht uit bed, en mijn kuiten zijn zo stijf als wat.  Mijn hielen zijn beter, maar een dagje rust zou zeker geen kwaad kunnen.  

Elke pelgrim heeft recht op één nacht slapen, geen twee.  Dat hebben enkel de zieke pelgrims, en ziek wil zeggen : te ziek om recht te kunnen blijven staan.  Verzuurde spieren en kapotgeschuurde hielen vallen daar niet onder.  Ik dring dan ook niet aan om te mogen blijven voor nog een nacht.  

De goede raad van de militair indachtig heb ik een paar kilo uit mijn rugzak gehaald en ik prop het allemaal in de eerste vuilbak die ik tegenkom.  Ergens doet het pijn, een paar nieuwe kledingstukken weggooien, maar naar Compostela gaan is belangrijker dan me verrekken aan goed gerief.  

Alleen gaan lukt niet.  Ik doe er drie kwartier over om vijfhonderd meter ver te raken.  Mijn hielen zijn weliswaar goed verzorgd dankzij de tips en het materiaal van mijn Dendermondse gids, maar de kuiten willen niet.  

Onderweg kom ik een boeiend man tegen die me vertelt dat hij lid is van een VZW die oude pelgrimswegen in Vlaanderen ontsluit en we wisselen url’s uit, ik van mijn blog, hij van de VZW.  Alleen… ik ben de zijne kwijt.  Vandaar : als Jos langskomt : kan je me de url nog eens doormailen ? Of als iemand van de lezers weet over welke VZW het gaat ?

Hij geeft me ook goede moed om mijn beeweg in de winter te doen, terwijl van mei-september het toch hoogseizoen is.  

Maar daarmee ben ik er dus nog lang niet…  Benen stijf verkrampt, ik was gisteren misschien beter gaan douchen, maar als ik bedenk hoe lang ik al strompelde, denk ik dat het toch niet veel zou uitgemaakt hebben.  

En dan ? Tja, dan doe ik het enige verstandige dat ik kan bedenken.  Ik bel mijn vader op en ga thuis, in Meerbeek, een paar dagen mijn voeten verzorgen.
Lucezel

"Met hem verder gaan, was ook een mogelijkheid, maar hij liet zich niet vangen."

17:53 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-12-07

Woensdag 5 december 2007.

’s Morgens neemt een goede ziel me met de auto mee van Dendermonde naar Buggenhout.  Ik wil eerst nog bezwaar maken, ik ben tenslotte pelgrim, maar de ander dringt aan : “Zeg, leer eens te aanvaarden dat mensen je helpen.”

In de vroege namiddag passeer ik Willebroek en het gemeentehuis is dicht tot vijf uur.  Ik ga dan maar bij de politie een stempel halen.  Heel vriendelijk onthaal en de klassieke vragen : waar ik vandaan kom, waar ik nu naartoe ga en waar ik ga slapen.  

Ik zeg “klassieke vragen”, omdat zowat iedereen die ik tegenkom, me dat vraagt : een oudere man op de fiets die elke dag gaat kijken naar de werken op de A12 aan de afrit Breendonk, de bouwvakkers die gaan schaften in hun werfwagen, een man die zijn haag gesnoeid heeft en het snoeiafval opharkt.

In Willebroek ga ik een café binnen, een paar honderd meter voor de bekende brug.  Ik groet iedereen, maar amper reactie.  Cola bestellen en even naar het toilet.  Wanneer ik terugkom, vraagt de jongeman achter de toog waar ik naartoe ga.  De gasten hebben waarschijnlijk overleg gepleegd toen ik even weg was, om te weten te komen waar zo’n vreemde snuiter naartoe gaat.  Zodra ze horen dat ik naar Compostela ga, ben ik meteen één van hun.  Een tweede cola, maar een vrouw die er zit, zegt dat zij hem betaalt.  Santé ! Een man komt het café binnen en wordt direct ingelicht van wat ik ga doen.  Als ik besluit om door te gaan, zegt de jongeman achter de toog dat die cola voor hem is, als hij een foto van me mag nemen.  De vrouw die mijn tweede cola betaald heeft, vraagt om een kaarsje te laten branden in Compostela.  Ze geeft vijf euro mee, en de man die laatst binnengekomen is, steekt me bij het buitengaan ook nog iets toe.  

De baan Willebroek-Mechelen put me uit, voortdurend langs de steenweg, invallende duisternis er gratis bovenop.  Zeker aan de op- en afritten van de E19, let ik goed op om niet platgereden te worden.  Opletten, voor zover dat nog gaat, want ik raak nog amper vooruit.  Gemiddelde snelheid iets van anderhalve kilometer per uur vrees ik.  
Het is ook geen plaats om als voetganger over te steken of door te komen, niets van voetpad, in het beste geval een pechstrook, in het slechtste geval achter de ijzeren vangrails.

Langs de ring van Mechelen passeer ik een hotel, maar ik ga er aan voorbij.  En dan een lokaal van één of andere “church of the ik-kan-geen-Engels-meer lezen”.  Blijkt dat het daar op dinsdagavond “lecture of the Holy Script” is.  Eén ogenblik zie ik mezelf al onthaald worden als het verloren kalf, waarop dan de vetste zoon geslacht wordt, maar als katholiek kan ik het moeilijk maken om in Mechelen niét langs te gaan bij de kardinaal voor slaapplaats.

Alleen… waar woont hij ? De weg gevraagd, nog een eind te gaan.  
Al strompelend haalt een militair me in, blijkt dat hij ook naar Compostela wil en hij vraagt me om bij de kardinaal een goed woordje voor zijn zaak te doen.  In ruil geeft hij me géén pak slaag, niettegenstaande ik veel te veel mee heb, nu ook nog.  Eén stuk aan, één stuk mee, zegt hij, en dingen als bovenkleren onderweg te kopen, niet mee te nemen.  Gooi een heel pak weg, of je haalt het niet, zegt hij.  
Luckardinaal

Bij de kardinaal aan de deur.

Half zeven zit ik op een kamer in het parochiaal centrum, te moe om me te gaan wassen, rillend van uitputting, en mijn voeten hebben rust én serieuze verzorging nodig.  Een half uur later krijg ik me opgehesen van de verwarming aan de muur tot in mijn slaapzak.

23:07 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dinsdag 4 december 2007

“Aan de paters van de abdij,
Als pelgrim onderweg naar Santiago de Compostela stond ik gisteren aan de deur van uw kerk.  Toen ik de pater die de kerk kwam afsluiten om een slaapplaats voor de nacht vroeg, weigerde hij omdat u nog bezoek had.
Heel begrijpelijk, zeker in deze tijden.
Een pelgrim heeft weinig bagage mee, maar des te meer vertrouwen in God.  Het is voor de pelgrim dan ook een teleurstelling wanneer mensen die hun leven ten Zijnen dienste stellen, hem eenvoudig doorsturen.
Ik kon élders terecht voor de nacht, maar ik hoop dat de volgende pelgrim dat toch bij ù kan.
We hebben allemaal te maken met teleurstellingen, maar moet daarom de traditie van gastvrijheid tegenover pelgrims teniet gedaan worden, zeker nu deze wereld nood heeft aan meer geloof ?
Met pelgrimsgroeten,
Luc, pelgrim bij de gratie Gods”

16:53 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-12-07

Maandag 3 december 2007

Pelgrimeren is loslaten en dus heb ik na de eerste kilometer al een eerste keer iets weggegooid.  Nog een kilometer verder heb ik ervaren dat een processielantaarn geen stormlantaarn is, en heb ik hem wat 'bijgewerkt'.  Een paar kilometer verder heb ik er dan de laatste aanpassingen aan gedaan.  Van processielantaarn tot stok, het loopt een stuk makkelijker.
Lucstaf31207

's Avonds weet ik me bijzonder goed geherbergd en word ik overladen met goede raad om met een lichte rugzak te kunnen verdergaan.  Een ervaren gids in het buitenland heeft me immers bij hem binnengepakt, gevoed, te slapen gelegd en ontlast van wat ik te veel mee had, ongeveer de uitrusting voor een tweede pelgrim. 
Lucbagage31207

16:49 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-12-07

Zondag 2 december 2007

Het valt me niet makkelijk mijn vertrek te beschrijven. 
Lucvertrek21207

De pastoor was duidelijk vergeten dat ik als pelgrim in zijn parochie ging vertrekken, maar toch kreeg ik snel-snel mijn stempelboekje getekend.  Sint-Jacobus was me niet vergeten, die liet een pelgrim langskomen om het Pelgrimslied ten afscheid te zingen.  Bedankt !
LucDendermonde

19:26 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

De effectieve route die Luc heeft afgelegd.

Vertrekpunt : kerk Hamme
Stapdag 1 : Hamme - Dendermonde
Stapdag 2 : Dendermonde – Buggenhout : per goede ziel
                        Buggenhout - Mechelen
Stapdag 3 : Mechelen – Meerbeek : vader haalt me op
Stapdag 4 : Meerbeek - Leuven
Stapdag 5 : Leuven - Haasrode
                  Haasrode - Bierbeek
                  Bierbeek - Opvelp
                  Opvelp - Meldert
                  Meldert - Hoegaarden
Stapdag 6: Hoegaarden - Eghezée
                 Eghezée - Leuze
                 Leuze - Cognelée
                 Cognelée - Vedrin
                 Vedrin - Bouge
                 Bouge - Namur
                 

19:23 Gepost door Ooggetuige in Effectieve route | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zondag 2 december 2007

Het valt me niet makkelijk mijn vertrek te beschrijven. 
 
De pastoor was duidelijk vergeten dat ik als pelgrim in zijn parochie ging vertrekken, maar toch kreeg ik snel-snel mijn stempelboekje getekend.  Sint-Jacobus was me niet vergeten, die liet een pelgrim langskomen om het Pelgrimslied ten afscheid te zingen.  Bedankt !
LucDendermonde

19:03 Gepost door Ooggetuige | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |